Home

Byadmin

Ofiary przestępstw – wiktymologia

     Wiktymologia to dziedzina nauki zajmująca się ofiarami przestępstw, zjawisk patologii społecznych oraz innych zdarzeń powodujących pokrzywdzenie człowieka. To nauka o ofiarach przestępstwa, o predestynacji niektórych ludzi do stania się pokrzywdzonym przez czyn przestępczy.

Typologie ofiar :

  • skoncentrowane na indywidualnych cechach ofiar przestępstwa
  • skoncentrowane na ocenie udziału ofiary w genezie przestępstwa
  • mieszane tj. obejmujące zarówno cechy indywidualne ofiar jak ich znaczenie w zaistnieniu przestępstwa

Podział ofiar według cech psychologicznych ofiar:

  • jednostki depresyjne -> przygnębione, apatyczne, atrakcyjność takiej osoby polega na dobrach, które posiada, a które są łatwym łupem w związku z tym, że nie przejawia chęci ich obrony, a co jeszcze bardziej ułatwia jest mało czujna, wolniej reaguje, jest wyizolowana, co daje pewności, że pomoc z zewnątrz również nie nadejdzie. Ten typ ofiar jest szczególnie narażony na zabójstwa, jako że osoby takie zachowują się w sposób sygnalizujący, iż życie nie stanowi dla nich większej wartości.
  • ofiara żądna zysku-> osoba zachłanna tak pochłonięta pomnażaniem swoich zysków, że w związku z ryzykownymi decyzjami jakie podejmuje obniża się jej zdolność oceny ryzyka, a to z kolei wykorzystuje przestępca.
  • ofiara lubieżna, rozpustna -> kategoria ta odnosi się do osób, które przejawiają zachowania społecznie nieakceptowane. Będą to kobiety o rozbudzonych potrzebach seksualnych zwłaszcza jeżeli nie mogą ich zaspokoić w sposób zwyczajny. Staja się wtedy ofiarami przypadkowo nawiązywanych związków, szantażu czy wymuszeń rozbójniczych.
  • dręczyciel -> to ofiara własnej agresywności i gniewu, to osoba która najczęściej znęca się nad swoimi bliskimi, dlatego nazywana jest tyranem domowym, despotą czy brutalem. Pełni podwójną rolę początkowo jednak jako sprawca – prowokuje swoją pierwotna ofiarę i często w ferworze walki sam staje się ofiarą.

Wina ofiary to aktywne uczestniczenie w działaniu szkodliwym, biorąc pod uwagę to kryterium można wyróżnić następujące kategorie:

  • zupełnie niewinna
  • winna mniej niż sprawca
  • winna w różnym stopniu co sprawca
  • winna bardziej niż sprawca
  • przede wszystkim winna

Odpowiedzialność funkcjonalna to kwestia przyczynienia się przez ofiarę do zaistnienia przestępstwa a także zadośćuczynienie krzywdy wyrządzonej ofierze przez sprawcę.

  • ofiary nie pozostają w żadnym związku ze sprawcą, który popełnił przeciwko nim przestępstwo, są przypadkowymi ofiarami, a cała odpowiedzialność za czyn spada na sprawcę;
  • ofiary prowokujące, których zachowanie wywołuje odpowiedź sprawcy; odpowiedzialność powinna być podzielona między ofiarą a sprawcą jako że pierwotnie sprawcę nazwać można późniejszą ofiarą;
  • ofiary przyspieszające, których lekkomyślne zachowanie prowokuje sprawcę do skrzywdzenia ich przez co ponoszą częściową odpowiedzialność;
  • osoby słabe umysłowo lub fizycznie stanowią łatwy cel ze względu na posiadane cechy, a ich bezbronność przyspiesza przestępstwo; ten typ ofiary nie jest w stanie zapobiec sytuacji czynu przestępczego, dlatego nie powinna za niego odpowiadać;
  • osoby o najniższej pozycji społecznej, dyskryminowane przez otoczenie, słabe społecznie; odpowiedzialność za ich sytuację powinna być rozdzielona między przestępcę a społeczeństwo, które toleruje, a nie rzadko rozpowszechnia nierówność społeczną;
  • ofiary tzw. samowiktymizacji, autodestrukcji w sytuacji, gdy dana osoba jest zarówno ofiarą jak i sprawcą, oczywiste w tej sytuacji jest to, że całkowicie odpowiada za swoją wiktymizację;
  • ofiary polityczne, których odpowiedzialność zależy od zastosowanego kryterium, formalnie traktowane jako przestępcy, etycznie nie ponoszą odpowiedzialności, a mimo to cierpią z rąk przeciwników politycznych;

Zachowania i role charakterystyczne dla ofiar:

  • precipitation -> koncepcja dotycząca ofiary, która głosi, że ofiara przyspiesza bądź wymusza odzew na sprawcy i jego działania przestępne; ofiara poprzez słowa lub zachowania wzbudza u sprawcy emocje, np. gniew prze co reaguje on agresywnie i popełnia czyn przestępczy;
  • ułatwienie-> czyli działanie lub jego brak, które stawiają ofiarę w sytuacji,  w której wzrasta ryzyko stania się przedmiotem przestępstwa; działania takie mogą polegać na kuszeniu, niedbalstwie czy nieostrożności;
  • podatność -> będącą właściwością niektórych ludzi, wyrażająca się w większym prawdopodobieństwie niż inni, stania się ofiarą czynu przestępnego; jest to pewnego rodzaju zależność, która wyraża się ze względu na ich cechy charakterystyczne, czy miejsce i funkcje w społeczeństwie np. windykator;
  • sposobność -> istnienie takich okoliczności, bez których zaistnienia przestępstwa nie byłoby możliwie, np. żeby być ofiarą kradzieży trzeba posiadać wartościowe przedmioty;
  • atrakcyjność -> cecha ofiary czyni z niej jednostkę bardziej podatną na zamach przestępny. W tym przypadku przyszła ofiara nie ma wpływu na to, że jest atrakcyjna dla sprawcy, przez co zachęca sprawcę do popełnienia danego czynu w stosunku do niej;
  • bezkarność -> chodzi tu o sytuację, w której jednostka pokrzywdzona nie może zawiadomić organów ścigania w związku ze swoją szczególną sytuacją (nielegalny emigrant czy pracownik) a sprawca unika kary za przestępstwa popełnienia w stosunku do takich osób.
Byadmin

Zaburzenia odżywiania

Jadłowstręt psychiczny to celowa utrata masy ciała bądź utrzymanie jej na niskim poziomie. Objawy pojawiają się w okresie pokwitania i częściej dotyczą kobiet. Utrata wagi jest wynikiem prowokowania wymiotów, zażywania środków moczopędnych, wykonywania wyczerpujących ćwiczeń fizycznych. Do głównych przyczyn należy zaliczyć cechy osobowości, podłoże kulturowe, biologiczne oraz psychologiczne. Anorektyczne osoby mają zaburzony pogląd na temat własnej figury, uważają, że są za grube, mimo że waga wskazuje poniżej 15 % jednostek BMI. Skutkiem takiego stanu są zaburzenia hormonalne u kobiet w postaci braku menstruacji, a u mężczyzn w postaci obniżenia potencji. Jeśli do tego zaburzenia doszło przed okresem dorastania, to może dojść do chwilowego opóźnienia miesiączki, zatrzymania rozwoju piersi.

dietetyka2Możemy wyróżnić dwa typy anoreksji:

  1. ograniczający – w którym nie dochodzi do utraty kontroli obżarstwa
  2. żarłoczno – wydalający – dochodzi to utraty kontroli nad ilością spożywanego pokarmu

Warto zastanowić się nad tym, jak funkcjonuje rodzina, gdzie któryś z członków rodziny doświadcza zaburzeń jedzenia. O anoreksji można mówić w kontekście idei poświęcenia się, czyli relacji małżeńskich rodziców. Bycie dobrym rodzicem przekłada się nad bliskość i więź małżeńską. Czynnikiem spajającym parę jest troska o dzieci i ich wychowanie. Troska i poczucie odpowiedzialności często dotyczy zdrowia i dobrego samopoczucia bliskich. Szczególnie matki są skłonne do poświęceń i rezygnacji na rzecz dzieci i rodziny. Jeśli w grę wchodzi sztywność pary małżeńskiej, to utrudnia to adaptację do zmian i rozwiązywania sytuacji konfliktowych. Częste relacje małżeńskie oparte są na głębokim rozczarowaniu, wzajemnej niechęci i obcości, przy zachowaniu zasady jedności.

Ta rodzina jest rodziną specyficzną. Znacznie częściej rodzina anorektyczna jest rodziną pełną, gdzie są duże wymagania. Chodzi tu o matkę nadopiekuńczą lub odwrotnie. 15 i mniej jednostek BMI to stan wyniszczenia – wtedy konieczna jest hospitalizacja. Wzorcem staje się matką, gdyż dziewczyna będzie się z nią utożsamiać.

Charakterystyczne cechy towarzyszące tej rodzinie to:

  • trzymanie uczuć na wodzy i pozostawanie ze wszystkimi w przyjaznych stosunkach
  • tłumienie uczuć niezadowolenia i przykrości
  • oczekiwanie osiągnięć
  • pilność, obowiązkowość
  • poczucie wstydu w przypadku zagrożenia norm otoczenia

Badania nad rodziną dotyczące kwestii separacyjnych prowadzone przez Humprey?a dowodzą, że córki był bardziej uległe w stosunku do rodziców, a ojcowie z kolei bardziej wycofani. Jeśli włączyli się w interakcje to najczęściej przejawiali postawy kontrolujące i obwiniające. Widoczny jest niski poziom pomagania i ochraniania oraz wzajemnego zaufania i zwracania się do siebie jak również radości ze wspólnych kontaktów. W takiej rodzinie jest więcej sprzecznych komunikatów, pojawia się pseudouczuciowość, czyli ignorowanie wysyłanych komunikatów córki dotyczących pomocy, wsparcia.

coffee-1159011__340Z nielicznych badań wynika, że przyczyn anoreksji należy doszukiwać się w czynnikach biologicznych. Mianowicie, chodzi tu o strukturę mózgu. Osoby dotknięte anoreksją posiadają w organizmie dużą ilość kortyzolu, który gromadzi energię, ale za to mniejszy poziom serotoniny i noradrenaliny, który wpływa na nasze samopoczucie. Sytuacje stresowe również pozostawiają piętno na naszym życiu. Zmiana miejsca zamieszkania, opuszczenie bliskich przyjaciół, zmiana szkoły, dojrzewanie również mają wpływ na przyczyny anoreksji. Oprócz tych biologicznych czynników istotną rolę odgrywają także aspekty psychologiczne oraz kulturowe. Jednakże do każdego pacjenta należy podejść indywidualnie. Dla młodzieży jest to okres poszukiwania sposobności na życie, decydowania o dalszej edukacji, kreowaniu własnej tożsamości oraz interesowania się sylwetką ciała. Takie osoby są bardzo podatne na działania zewnętrzne. Zaczynają doszukiwać się podobieństw w stosunku do swoich idoli zza telewizora bądź koleżanek/kolegów. Jest to wiek, w którym młodzież nie ma jeszcze w pełni rozwiniętego krytycyzmu, dlatego też podążają za trudno dostępnymi ideałami. Wiele badań wskazuje, iż takie cechy jak niewiara we własne możliwości, problemy z kształtowaniem własnej tożsamości, trudności z identyfikacją, podatność na wpływ innych, rozczarowania w stosunku do autorytetów, duże przywiązywanie uwagi do własnego ciała, własnej figury oraz przesadność w rozwiązywaniu problemów, przyczyniają się do zachorowalności na na anoreksję.

Wiele się słyszy o idealnej sylwetce, o dietach i ćwiczeniach na wysmuklenie ciała. Ten panujący trend przyczynia się do tego, że dziewczyny zaczynając od stosowania przeróżnych diet popadają w anoreksję, gdyż swoją sylwetkę zestawiają z tą wyidealizowaną przez społeczeństwo. Przez to kobiety są negatywnie nastawione na poszukiwania drugiej połówki, gdyż są zdania, iż mężczyźni wolą szczuplejsze kobiety. Mowa tu o dysmorfofobii, czyli błędnym spostrzeganiu własnego ciała. Formowanie własnej tożsamości odbywa się poprzez uświadomienie sobie własnego ciała, elementy wartościowania jak również uczestniczenie we wszelakich rolach społecznych. Poczucie ciała jest możliwe za pomocą odczuwania emocji, wyobrażeń dotyczących swojej cielesności oraz dwustronną wymianę informacji dotyczącą stanu organizmu ze strony pozostałych części ciała. Schemat ciała to nic innego jak nasze wyobrażenia o swoim ciele. Z kolei obraz ciała to, to jak spostrzegamy swoje ciało uwzględniając wygląd, emocje. Badania dowodzą, że anorektycy za bardzo skupiają się na swoim ciele przez co przeceniają jego wymiary. Zaczynają oceniać swoje ciało w momencie, kiedy zauważą przyrost wagi ciała.

Żarłoczność psychiczna to stopniowe napady objadania się i obsesja na punkcie kontroli własnego ciała. Metody jakie przyczyniają się do spadku wagi ciała to: prowokowanie wymiotów, zażywanie środków przeczyszczających, głodówki. Takie osoby obawiają się o przyrost wagi ciała. Może to powodować zaburzenia elektrolitowe oraz dolegliwości somatyczne w postaci padaczki, wycieńczenia oraz problemów z sercem.

horizontal-1155878__340Możemy wyróżnić dwa typy bulimii:

  1. nie przeczyszczający – stosowanie okresowych głodówek i ćwiczeń fizycznych
  2.  przeczyszczający – systematyczne prowokowanie wymiotów i/lub zażywania środków przeczyszczającyh lub moczopędnych

W rodzinie bulimicznej przeważnie rodzina jest niepełna. Maka nie pomaga, jest chłodna emocjonalnie, skupiona tylko na sobie i zajmuje się swoimi sprawami. Matka nie angażuje się w sprawy córki. Jeżeli jest ojciec to jest on nieingerujący, pojawiający się sporadycznie i jednokrotnie. Dla niego ważne jest jak sobie poradzić z tym problemem.

W tej rodzinie występują elementy, które zakłócają proces separacji – indywiduacji. Chodzi tu o rozmyte granice wewnętrzne, brak porządku i stabilnej struktury, poszukiwanie zaspokojenia potrzeb własnych głównie w rodzinie, sztywne granice zewnętrzne. Niezdrowe jest włączanie dziecka w konfliktową i burzliwą relację małżeńską.

Cechy charakterystyczne towarzyszące bulimicznej rodzinie:

  • trudność w rozwiązywaniu sytuacji konfliktowych – duże nasilenie konfliktów rodzinnych, impulsywność
  • trudność w komunikowaniu uczuć i zaburzenia rezonansu emocjonalnego
  • sprzeczności i tajemnice

     Z zaburzeniami odżywiania powiązany jest zespół kacheksji ? anoreksji. Jest to choroba wyniszczenia nowotworowego, na którą częściej zapadają osoby chore na nowotwory. Zespół kacheksji powoduje znaczne obniżenie masy ciała oraz zaniki mięśniowe.  Chory traci apetyt, przez co dochodzi do osłabienia organizmu, pogorszenia jakości życia oraz obniżenia nastroju.

Przyczyną powstawania kacheksji są zaburzenia metaboliczne i hormonalne. Chodzi tu o niedokrwistość oraz obniżenia zasobów energetycznych, które z kolei wywołują uczucie bezsilności, osłabienia, braku chęci, a to z kolei prowadzi do astenii.

Sprawdzonym sposobem zapobiegającym powstawaniu kacheksji jest przyjmowanie odpowiednich odżywek. Odżywki te zawierają składniki w postaci białek, węglowodanów i witamin. Są to preparaty płynne lub w postaci proszku.

Samo leczenie kacheksji jest dość problematyczne, gdyż najskuteczniejszym sposobem pozbycia się tego zespołu jest wyleczenie nowotworu. Co niestety nie we wszystkich przypadkach jest możliwe. Jednakże warto zwrócić uwagę na te elementy, które z pewnością przyczyniają się do poprawy jakości życia. Przede wszystkim odpowiednie żywienie. Pokarmy należy przyjmować drogą ustną. Warto mieć na względzie, aby przyjmowana dieta zawierała ulubione potrawy chorego, wtedy istnieje większa szansa, że chory skusi się na taki posiłek. W takiej sytuacji należy spożywać więcej posiłków rano oraz unikać ciężkostrawnych potraw. Skuteczna jest również farmakoterapia, w której stosuje się przede wszystkim leki mające na celu poprawę apetytu oraz samopoczucia.

Byadmin

Uzależnienie od substancji psychoaktywnych

Alkoholizm to choroba polegająca na okresowym bądź stałym przymusie spożycia alkoholu, głównie po to, aby móc zaobserwować, jak zachowa się nasz organizm, nasza psychika. Należy wyróżnić cztery fazy uzależnienia:

  • faza objawowa – osoby spożywają alkohol głównie dlatego, aby wprowadzić się w lepszy nastrój, zapomnieć o problemach. Zaczyna się od okazjonalnego picia. Osoby uzależnione odczuwają ulgę w momencie, kiedy wypiją. Pojawia się potrzeba zwiększania dawki wypijanego alkoholu,  która ciągle rośnie. W pewnym momencie osoba nie radzi sobie z sytuacjami konfliktowymi, dlatego wiąże się to z codziennym piciem. Aby uzyskać zadowalający stan upojenia alkoholowego, potrzeba większej dawki spożycia alkoholu.images (6)
  • faza zwiastunów – w tej fazie osoby uzależnione nie są w stanie sobie przypomnieć okoliczności wypicia, nawet jeśli nie doszło do utraty przytomności. Sytuacje takie zataczają błędne koło. Pojawiają się stany niepamięci zdarzeń po wypiciu niewielkiej ilości alkoholu. Osoby nadmiernie koncentrują się na alkoholu. Nie muszą mieć powodu do wypicia, a to wiąże się z porannym piciem pod sklepem
  • faza krytyczna – osoby tracą kontrolę nad wypiciem alkoholu, pija dopóki nie uzyskają stanu upojenia. Odczuwają bardzo silny głód alkoholowy. Pojawiają się objawy takie jak: izolacja społeczna, zaniedbywanie rodziny, pracy, znajomych, oszukiwanie siebie i innych, spadek popędu seksualnego
  • faza chroniczna – pojawiają się zaburzenia pamięci, myślenia problemy finansowe wynikające z utraty pracy. dochodzi do rozwodów, separacji, zaciąganie długów u znajomych. Jest to jedyna faza, w której tolerancja na alkohol spada.

Jeśli chodzi o to, jak dochodzi do uzależnienia, warto zwrócić uwagę na trzy mechanizmy z tym związane. Pierwszy mechanizm to rozdwojenia Ja – osoba przeskakuje z negatywnego bieguna własnej osoby do pozytywnego, do momentu kiedy doświadcza negatywnych skutków picia. W tym przypadku trudne jest odbudowanie stabilności. Jest to osoba nieśmiała, o niskiej pewności siebie, jednakże bez żadnego skrępowania, stara się nawiązać kontakty, wygłasza swoje poglądy, stara się w centrum uwagi.  Kolejny mechanizm to faza iluzji i zaprzeczenia, w której skład wchodzi kilka elementów. Mianowicie: proste zaprzeczanie, w którym osoba uzależniona często mówi, że nic nie piła; minimalizowanie, czyli umniejszanie istotności problemu związanego z alkoholem; obwinianie, czyli oskarżanie innych o to, że pije; racjonalizowanie, to nic innego jak znajdowanie powodów pseudoracjonalnych. np. piłem bo mnie gardło bolało; intelektualizowanie, czyli traktowanie picia jako drobnostki; fantazjowanie, to wymysły dotyczące picia; odwracanie uwagi to przerzucanie toku uwagi na coś innego; koloryzowanie wspomnień – wracanie pamięcią do pozytywnych przyczyn picia; marzeniowe planowanie – układanie pragmatycznego obrazu swojego dalszego życia, nie zważając na to, co się dzieje obecnie. Ostatni mechanizm to nałogowe regulowanie uczuć. W tej fazie alkoholik traktuje picie jako poprawę nastroju. Nie potrafi poradzić sobie z problemem w inny sposób, dlatego sięga po alkohol. Dla takiej osoby fundamentem uczuć jest alkohol i nic poza nim się nie liczy. Nie zważa na rodzinę, przyjaciół, pracę – sensem jest dla niego tylko alkohol. Doświadczanie przez niego nieprzyjemnych uczuć w postaci poczucia winy czy wstydu, przeobrażają się w tzw. głód alkoholowy, który objawia się poprzez odczucie ulgi. Z kolei pozytywnym uczuciem staje się odprężenie po wypiciu alkoholu. Nie ma potrzeby podtrzymywania znajomości, chyba że z tymi poznanymi podczas spożywania alkoholu.images (9)

U osób uzależnionych można dostrzec majaczenie drżenne, czyli problemy ze świadomością. Pojawiają się omamy i urojenia. Osoby czują się osamotnione, bezsilne i zalęknione. Nie poddanie się leczeniu może doprowadzić do zgonu w wyniku infekcji. Oprócz majaczenia może wystąpić paranoja, która objawia się agresją oraz przeświadczeniem, że parter/partnerka go zdradza. Zaburzenia pamięci i poczucia czasu, apatia, zaniedbywanie własnej higieny osobistej wynikają z zespołu Korsakowa. Są to objawy neurologiczne i psychiatryczne. Do powstania tego zespołu przyczynia się niedobór witamy B1. Jednakże podczas spożywania alkoholu występuję on w organizmie w znacznie mniejszej ilości.  Osoby mają problem z przypomnieniem sobie informacji z przeszłości, Pojawiają się również konfabulacje. Taka osoba nie zdaje sobie sprawy, że zapomina fakty, dlatego wypełnia luki pamięciowe opowiadaniem historii, tzw. konfabulacje.

W zmaganiu się z alkoholizmem stosuje się leki hamujące pragnienie picia. Należą do nich: disulfiran, naltrekson. Są to środki, które po wypiciu alkoholu powodują wymioty, a tym samym zmniejszają chęć sięgnięcia ponownie po alkohol. Istotną rolę ogrywa tu psychoterapia, która ma na celu udzielanie porad oraz wykorzystanie wszelkich środków do pomocy w znalezieniu pracy. Stosuje się terapie poznawczo – behawioralna, która wiąże się z przekazywaniem podstawowych zagadnień w zakresie uzależnienia oraz sposób radzenia sobie z nim jak również kontrolą sytuacji stresowych.

Kokainę przyjmuje się poprzez wdychanie i iniekcje, dają uczucie zadowolenia, które zwiększa pewność siebie. Długotrwałe zażywanie kokainy powoduje psychotyczne objawy w postaci halucynacji wzrokowych i słuchowych oraz rozpoznanie schizofrenii. Gdy będzie zażywana w formie krystalicznej to działanie jest natychmiastowe. Kokaina ma silne działanie, dlatego pobudza funkcje mózgowe, chory jest pobudzony, ma nadmierny słowotok, ma powiększone źrenice  i odczuwa bezsenność. Tacy ludzie doświadczają problemów psychicznych i społecznych. Chodzi tu o kłopoty ze znalezieniem pracy, kłopoty rodzinne, konflikty z prawem. Miewają przygodne stosunki seksualne w zamian za narkotyk oraz wzmożoną aktywność seksualną. Osoby takie mogą doświadczać wybuchów agresji, które wynikają z rozchwiania emocjonalnego.

images (5)Amfetamina bardzo szybko uzależnienia zarówno psychicznie jak i fizycznie. Wykorzystywana w medycynie do zmniejszenia wagi oraz do poradzenia sobie z uczuciem zmęczenia a tym samym utrzymania przed długi czas, okresu dobrego samopoczucia. Zażywanie amfetaminy sprawia, że ludzie są pobudzeni, bezsenni. Mają zaburzenia toku myślenia oraz towarzyszy im nadmierny słowotok. Przedawkowanie wiąże się z uszkodzeniem mózgu, rozszerzeniem źrenic, bezsennością, drżeniem, a także samobójstwem, zabójstwem czy innymi aktami przemocy. Leczenie musi być oparte na uzależnieniu fizjologicznym, gdyż nagłe odstawienie amfetaminy powoduje nudności, biegunkę i skurcze.

Konopie indyjskie sprawiają, że mamy przekrwione białka oka, powiększone źrenice, pojawia się wesołkowatość, nasze reakcje są spowolnione, opóźnione. Utrzymuje się wyczuwalny, słodkowaty zapach. Konopie potęgują obecny stan nastroju.

W przypadku inhalatorów również mamy do czynienia z halucynacjami, pojawiają się stany euforii, krwawienie z nosa, wymioty, bóle głowy, utrata równowagi, trudności z koncentracją oraz stany depresyjne. Istnieje zagrożeni zatruciem, może dojść do niewydolności serca.

Ekstaza również jak pozostałe formy uzależnienia daje uczucie pobudzenia. Akcja serca jest przyspieszona, temperatura ciała podwyższona. Dłuższe zażywanie prowadzi do objawów psychotycznych, depresji. Istnieje ryzyko padaczki.

Halucynogeny to narkotyki, które powodują, że chory spostrzega obrazy w odmienny sposób. Do tej grupy zalicza się LSD, meskalina i psylocybina oraz fencyklidyna. LSD jest najsilniejszym narkotykiem, który wywołuje zmiany nastroju i zmiany w odbiorze sensorycznym przez około 8 godzin. Zniekształcenia obrazów powodują poczucie niebezpieczeństwa i paniki, a te z kolei mogą prowadzić do prób samobójczych. Występują liczne objawy somatyczne (potliwość), krótkotrwałe epizody psychotyczne, zaburzenia spostrzegania, agresji. Objawy psychotyczne mogą wystąpić nawet po zaprzestaniu zażywania LSD. Leczenie oparte na psychoterapii sprawia, że chory pomału zaczyna radzić sobie z trudnymi przeżyciami i uzmysławiać sobie istotę problemu.

Marihuana to łagodna odmiana środków halucynogennych. Palenie marihuany sprawia, że chory wprowadza się w stan zadowolenia i dobrego samopoczucia, wyostrzają mu się zmysły i czuje się odprężony. Osoba taka traci poczucie czasu, doświadcza zaburzeń pamięci. Marihuana przyczynia się do pozytywnych i negatywnych stanów. To znaczy, że jeśli chory jest w złym nastroju, to zażycie marihuany tylko spotęguje ten stan. Z kolei jeśli sytuacja dotyczy osób bardzo wrażliwych, wtedy chory ma uczucie euforii, staje się bardziej rozmowny. Jednakże u takich osób może to przejawiać się także w postaci lęku, halucynacji i urojeń. Skutki zażywania marihuany dotyczą suchość w ustach, przyspieszonego bicia serca, nadmiernego apetytu a także prowadzi do bierności.

images (3)Hazard jest zaburzeniem kompulsywnym, który charakteryzuje się utratą kontroli nad działaniem w czasie gry. Taka osoba często nie wiem, kiedy powinna zaprzestać działań, dlatego skrupulatnie je kontynuuje nie uwzględniając negatywnych skutków. W większości przypadkach osoby zaciągają spore długi, które nie są w stanie spłacić. A tym samym licząc na pomoc rodziny, doprowadza do jej rozpadu i ubóstwa. Hazard nie ma nic wspólnego z uzależnianiami chemicznymi, ale wynika z cech osobowości. Osoby uzależnione cieszą się choćby z niewielkiego sukcesu osiągniętego podczas gry, nie zwracając uwagi na to, jakie ma to konsekwencje na dalsze życie. Hazardziści zawzięcie grają, nie zważywszy, że mają znikome szanse na osiągnięcie sukcesu jak za pierwszy razem. Wszystkie pieniądze przeznaczają na grę, dlatego tez z tego tytułu mają wiele problemów finansowych, gdyż zaciągają pożyczki z banku, od znajomych, nie płaca rachunków, wydają oszczędności. Ogólnie czują się bardzo osamotnieni i bezradni w tym, że nikt ich nie rozumie. Badania dowodzą, że wielu hazardzistów ma skłonności buntownicze. Nie myślą w sposób logiczny, są to osoby, które lubią adrenalinę. Osoby uzależnione mówią o sobie jako osobach niedojrzałych z dużą potrzebą uznania.

Byadmin

Zaburzenia psychosomatyczne

Zaburzenia psychosomatyczne to choroby przede wszystkim o podłożu psychicznym. Dzielą się na:

  • zaburzenia organiczne, w których czynniki psychiczne są jednym z czynników etiopatologicznym
  • zaburzenia czynnościowe, których przyczyną występowania są czynniki psychiczne w postaci zaburzeń pod postacią somatyczną oraz zaburzenia dysocjacyjnych.
Zaburzenia czynnościowe Zaburzenia organiczne
 

Układ pokarmowy: nudności i wymioty psychogenne, AN, zespół rzekomo wrodzony, zaparcia, stany kurczowo-wydzielnicze jelita grubego

Układ pokarmowy: choroba wrzodowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego
 

Układ krążenia: częstoskurcz napadowy, omdlenia, dolegliwości w okolicy serca, np. bóle, kłucia

 Układ krążenia: choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie, migrena
Układ oddechowy: kaszel, duszność, objaw zatkanego nosa  

Układ oddechowy: dychawica oskrzelowa, nieżyt nosa

 Skóra świąd, nadmierne pocenie się  

Skóra: atopowe zapalenie skóry, pokrzywka, łuszczyca, trądzik łysienie

 

Układ moczowo- płciowy: moczenie się, częste oddawanie moczu, zaburzenia wzwodu, bolesne spółkowanie, przedwczesny wytrysk

 

Układ wydzielania wewnętrznegocukrzyca, nadczynność tarczycy

 Układ mięśniowo-szkieletowy: drżenia, niedowłady, bóle głowy  

Choroby układu ruchu: reumatoidalne zapalenie stawów, zespół bólowy okolicy lędźwiowo-krzyżowej

 

Inne: bezgłos, mówienie szeptem, jąkanie, zawroty głowy,bóle w przeróżnych okolicach ciała

 Inne: jaskra, otyłość

Zaburzenia pod postacią somatyczną dotyczą objawów somatycznych, zaburzeń hipochondrycznych, nerwic narządowych. Chodzi tu o skargi somatyczne sugerujące chorobę fizyczną, przy jednoczesnym braku zaburzeń somatycznych, które mogłyby tłumaczyć objawy. Pacjent nie ma kontroli nad objawami, występuje nadmierne koncentrowanie się na sprawach zdrowia. Występują u osób narażonych na liczne sytuacje stresowe, o negatywnym obrazie siebie i niskiej samoocenie. Jest to doświadczanie słabej ekspresji emocji, chłodu uczuciowego przy jednoczesnym zwracaniu uwagi na skargi somatyczne.

Zaburzenia dysocjacyjne to utrata kontroli nad ciałem, zachowaniem, czuciem, pamięcią bez schorzeń somatycznych w związku czasowym ze stresem i silnymi mechanizmami zaprzeczania problemom, jak: amnezja, fuga, trans i opętanie, osobowość mnoga. Można zauważyć tu niski próg wrażliwości na ból, zaburzenia komunikacji werbalnej, impulsywność. W rodzinie z tego typu problemem często obserwowane są konflikty, sztywność wzorców i postaw, nieprawidłowe wzorce rodzicielstwa (odrzucająco-nadmiernie chroniące), maltretowanie fizyczne, i wykorzystywanie seksualne.

Należy wyróżnić pięć wzorców wadliwych interakcji rodzinnych :

  • usidlenie, uwikłanie (potrzeba bliskości, podporządkowanie rodzinie, dominacja zasady lojalność, trudność w ekspresji emocji, zwłaszcza negatywnych, wszyscy żyją nawzajem swoim życiem)
  • nadmierne ochranianie (przeświadczenie o licznych niebezpieczeństwach i zagrożeniach ze strony świata zewnętrznego)
  • sztywność (wszelkie zmiany wywołują silny lęk, nasilają się mechanizmy stabilizujące, istotne znaczenie ma panowanie nad sobą)
  • mała tolerancja konfliktów (negowanie różnic i konfliktów oraz zdolność ich rozwiązywania, istotne znaczenie ma utrzymanie rodzinnej harmonii)
  • włączanie dziecka w relacje małżeńskie (rodzice są niezdolni do otwartego konfliktu. Czynniki zapobiegające temu to zjednoczenie się w sprawowaniu opieki nad dzieckiem i zmiana dotychczasowego nieujawnionego konfliktu w konflikt rodzicielski związany z problemami dziecka)

Do przyczyn powstawania zaburzeń psychosomatycznych należy zaliczyć doświadczanie negatywnych uczuć szczególnie tych długotrwałych. Im częściej osoba ma styczność z tego typu emocjami, tym większe szanse że zachoruje. W konsekwencji rodzi się stres, który ma swoje ujście w napięciu emocjonalnym. Powiązany nie tylko z konfliktami ale także z sytuacjami, z którymi musimy się zmagać, aby sprostać wymagania świata zewnętrznego. Stres powoduje spadek poziomu gospodarki elektrolitowej, a tym samym obniża naszą odporność. Długotrwałe utrzymywanie się sytuacji stresowych przyczynia się do pogorszenia stanu zdrowia, w postaci miażdżycy czy zwyrodnień mięśnia sercowego. Hormonem stresu jest kortyzol, który ma na celu odkładanie energii w organizmie, nie zważając na inne czynności. Kortyzol występuje, wtedy gdy coś się dzieje. Jeśli dochodzi do takich sytuacji codziennie, to organizm produkuje go bez przerwy, co wpływa niekorzystnie. Oprócz stresora, ważną rolę ogrywa także zdolność do radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Ta zdolność radzenia sobie zależy od osobowości, częstości stresora oraz od umiejętności reagowania na stresor w aspekcie fizjologicznym. Zarówno sposób myślenia jak i odbierania i ujawniania emocji ma wpływ na tendencję do reagowania organizmu. Jak już zostało wspomniane powyżej, pewne cechy osobowości również mogą przyczynić się do reakcji na sytuacje stresowe. Należy zaliczyć do nich ponadprzeciętny iloraz inteligencji, podatność na poziom lęku oraz staranność, dokładność jak i namolność. Jednakże cechy te ujawniają się autonomicznie. Badanie dowodzą, że przyczyn zaburzeń psychosomatycznych należy dopatrywać się w takich czynnikach jak: płeć, wiek, wykształcenie, warunki domowe, sytuacja życiowa.

Byadmin

Zaburzenia nerwicowe

  Nerwice to zaburzenia emocjonalne, występujące wówczas, gdy organizmowi zagraża niebezpieczeństwo wewnątrz i zewnątrz; wywoływane są przewlekłym lub krótkotrwałym stresem, częściowo uwarunkowane także fizjologicznie. ICD-10 podaje, że zaburzenia nerwicowe mogą przebiegać pod postacią somatyczną oraz mogą być związane ze stresem. Te  ostatnie to zaburzenia psychogenne, niemające żadnego widocznego podłoża organiczno – fizjologicznego. Z kolei w podłożu emocjonalno ? stresowym dochodzi do zakłócenia percepcji sytuacji wraz ze wzrostem napięcia emocjonalnego. W wyniki tego wzrostu jednostka przeżywa przez dłuższy czas silny niepokój, który czasem przeradza się w lęk.

Przyczyny nerwic:

    1.Czynniki biologiczne

– stan układu nerwowego

-rola neurotransmiterów

-dziedziczne i wrodzone cechy temperamentalne reaktywność i aktywność

    2. Wymagania społeczne/pozycje i role społeczne

-rodzina

-praca

-szkola

    3. Przeżycia traumatyczne

– przewlekły stres

-urazy psychiczne

Zaburzenia pod postacią somatyczną nie wynikają z choroby somatycznej i fizycznej tylko powstają pod wpływem stresu i zakłócają układ wegetatywny jednostki

Klasyfikacja zaburzeń nerwicowych:

  1. Zaburzenia lękowe
  2. Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (nerwica natręctw) dzielą się na:
  3. W postaci fobii
  4. Z napadami lęku (lęk paniczny)
  5. Fobie społeczne
  6. Z przewagą myśli natrętnych
  7. Z przewagą czynności natrętnych (rytuały)
  8. Zespół mieszany ? myśli i czynności natrętnych
  9. Zaburzenia występujące po postacią somatyczną (nerwica hipochondryczna)
  10. Zaburzenia neurasteniczne (nerwica neurasteniczna)
  11. Neurastenia hipersteniczna
  12. Neurastenia hiposteniczna (niskie objawy)
  13. Zaburzenia dysocjacyjno – konwersyjne (nerwica histeryczna)
  14. Zaburzenia dystniczne (nerwica depresyjna)

Zaburzenia nerwicowe występujące pod postacią somatyczną i związane ze stresem mają dwie kategorie objawów: objawy osiowe , które muszą wystąpić w każdym typie nerwicy oraz objawy brzeżne, charakteryzujące konkretny typ nerwicy.

Do objawów osiowych należą:

– lęk -> niepokój wewnętrzny nieuprzedmiotowiony ani upodmiotowiony. Występuje w 3 formach:

  1. lęk stały
  2. lęk napadowy
  3. lęk fragmentaryczny (dotyczące określonej części ciała)

-zaburzenia wegetatywne związane z układem krążenia, pokaramowo-jelitowym, oddechowym i nerwowym

-egocentryzm nerwicowy-> zamknięcie się pacjenta w kokonie własnych myśli, przeżyć, doznań, które są wewnętrznym niepokojem

-błędne kolo

Zaburzenia neurasteniczne (nerwica neurasteniczna)

  1. Objawt osiowe
  2. Objawy brzeżne neurastenii hiperstenicznej

– objawy emocjonalne (rozdrażniene, impulsyność, agresja werbalna, silne pobudzenie emocjonalne i motoryczne bez kontroli emocji)

-objawy fizjologiczne (kask neurotyczny ?silne bóle glowy, zaburzenia snu)

Objawy neurastenii hipostenicznej

-objawy emocjonalne (zmęczenie fizyczne i psychiczne), znużenie psychiczne, szybkie zmiany stanów uczuciowych: smutek, okresowy brak sensu życia)

-objawy fizjologiczne (zaburzenia łaknienia, zaburzenia snu)

Etiologia hiper i hipostenii:

-przeciążenie emocjonalne (nałożenie się wielu problemów i stresów)

-cechy osobowości A (aktywna, dążaca do celu, osoba chce sama do czegoś dojść)

-typ układu nerwowego i poziom odporności psychicznej

Zaburzenia natrectw:

  1. Objawy osiowe
  2. Objawy brzeżne

– natrętne myśli, które uaktywniają się w porze późno wieczornej i nocnej

-czynności natrętne przybierające z biegiem czasu formę rytuałów

Etiolgoia:

Psychoanaliza: zaburzenie to łączone jest z fiksacją edypalną lub masochistyczną. Powtarzanie pewnych czynności jest początkowo obroną psychiki przed lękiem, a następnie przejawia się w czynności przymusowe.

Behawioryzm zakłada ze obsesje i kompulsje są próbą obniżenia poziomu lęku. Badania dowodzą, że towarzyszący dzieciom typ lękowo – unikający powoduje, że w dorosłym życiu cierpią na zaburzenia obsesyjno – kompulsywne, polegające na dużej kontroli. Emocje rodziców ujawniane podczas procesu wychowania powodują, że dziecko dąży do wyzbycia się własnych emocji, fantazji i impulsów, a polega to przede wszystkim na kontroli.

Psychologia poznawcza ? osoby z zaburzeniami cechuje dążenie do bycia kompetentnym, osiągającym sukces i unikającym dezaprobaty własnej i otoczenia oraz należy podnosić zaniżone poczucie własnej wartości. Nieuniknione błędy i niepowodzenia w osiąganiu ideałów prowadzą do samokarania i potępienia. Objawy rytuał – obsesja dają złudzenie zapobiegania niekorzystnym wydarzeniom.

Biologiczne przyczyny paniki:

  • Podwyższone napięcie układu
  • Wzrost uwalniania katecholaminy
  • Wzrost stężenia serotoniny lub dopaminy
  • Nadczynność miejsca sinawego
  • Nadczynne ośrodki w korze skroniowej
  • Niski poziom GABA kwasu gamma-aminomasłowego

Psychiczne przyczyny paniki:

  • Nieświadome impulsy seksualne lub agresywne (psychoanaliza)
  • Mechanizm obronny
  • Warunkowanie relacji na frustracje lub stres (behawioryzm)
  • Naśladowanie wzorów zachowań rodziców (teoria społecznego uczenia się)
Byadmin

Zaburzenia lękowe

Do zaburzeń lękowych zalicza się:

  • fobie
  • lęk paniczny, agorafobia
  • uogólnione zaburzenia lękowe
  • zaburzenia obsesyjno – kompulsywne
  • zaburzenia po stresie urazowym

Fobia społeczna to uporczywa wyraźna i silna reakcja strachu przed konkretnymi przedmiotami, sytuacjami lub wystąpieniami publicznymi. Strach wywołany jest przez obecność lub przewidywanie określonego przedmiotu lub sytuacji. Fobie powstają w wieku młodzieńczym, czasami w dzieciństwie, rzadko powyżej 25 roku życia.

Cechy fobii:

  • pacjent rozpoznaje, że strach jest nieuzasadniony lub nadmierny
  • utrzymujący się przed określonymi sytuacjami jest nieproporcjonalny do rzeczywistych zagrożeń
  • chory unika fobicznych sytuacji lub znosi je z silnym lękiem lub przykrością
  • unikanie, obawy lub złe samopoczucie w sytuacjach wywołujących strach wyraźnie przeszkadzają w normalnym życiu.

Rodzaje fobii:

  • fobie zwierząt
  • fobie związane ze środowiskiem naturalnym (brud, ciemność, wysokość)
  • fobie sytuacyjne (mosty, zamknięte pomieszczenia klaustrofobia)
  • fobie przed krwią, zastrzykiem
  • inne fobie (śmierć, rak, choroby – AIDS, udar)

Leczenie fobii:

-> techniki behawioralne oparte na mechanizmie warunkowania klasycznego w postaci:

  • Zanurzanie – rzeczywiste lub wyobrażone postawienie klienta w sytuacji budzącej lęk
  • Systematyczna desensytyzacja – wyobrażenie scen budzących lęk, która są kojarzone z głęboką relaksacją

-> techniki oparte na warunkowaniu instrumentalnym w postaci:

  • Modelowania – obserwowania tego, co robi model. Jest to mechanizm uczenia poprzez naśladowanie.

Fobia społeczna może być:

  • uogólniona – obejmuje unikanie wszelkich rozmów, zabaw towarzyskich, randek
  • specyficzna – wystepuje w jednego rodzaju sytuacjach społecznych jak rozmowa z przełożonym, pisanie podczas egzaminu, tańczenie

Agorafobia to strach przed napadami paniki oraz uruchomienie reakcji ucieczki w sytuacji kłopotliwej. Obawy dotyczą przebywania samemu poza domem, przebywania w tłumie, jazdy autobusem, pociągiem bądź samochodem.

Zaburzenia lęku panicznego to nawracające, nieoczekiwane napady paniki. Aby mówić o tego typu zaburzeniu, musi wystąpić przynajmniej jedno z następujących zjawisk:

  • ciągły niepokój przed dalszymi napadami
  • obawa o skutki napadu
  • wyraźna zmiana zachowania w związku z napadami.

Napady paniki występują w dwóch formach:

  • nieoczekiwana (samoistna, bez zapowiedzi)
  • wywołana sytuacją (zapowiadana przez sytuacje społeczne lub określone obiekty)

Przyczyny agorafobii:

Główną rolę odgrywa tu panika. Osoba chora przeżywa strach przed nagłym zachowaniem i brakiem pomocy. Bodźcem warunkowym jest zespół bodźców, w którym może nastąpić panika i nie nadejść pomoc, a bodźcem bezwarunkowym jest pierwszy napad paniki. Reakcja bezwarunkową jest reakcja paniki a reakcją warunkową strach i unikanie zespołu bodźców.

Uogólnione zaburzenia lękowe

Przez 6 miesięcy, większość dni przepełniona jest obawami i lekiem. Muszą wystąpić przynajmniej trzy objawy spośród sześciu:

  • niepokój
  • szybkie meczenie się
  • kłopoty z koncentracja
  • drazliwosc
  • napięcie mięśni
  • zakłócenia snu

Zaburzenia somatoformiczne (pod postacią somatyczną):

  • upośledzenie funkcji fizycznych
  • z objawami związane są czynniki psychiczne
  • objawy nie podlegają dowolnej kontroli
  • pacjent często jest obojętny na swoje dolegliwości fizyczne

Do zaburzeń somatoformicznych zalicza się:

  • konwersje
  • zaburzenia somatyzacyjne
  • zaburzenia bólowe
  • hipochondrie
  • dysmorficzne zaburzenia ciała

Konwersja polega na przekształceniu stresu psychicznego w objawy fizyczne. W objawach sensorycznych mogą brać udział wszystkie zmysły: anestezja (zanik wrażliwości czucia); hipestezja (częściowy zanik wrażliwości); analgezja (brak wrażliwości na ból); parestezja (niewielkie odczucia, takie jak łaskotanie albo gorąco). Z kolei w objawach motorycznych mogą wystąpić skurcz pisarski, drżenie, mutyzm, afonia, tiki). Może również pojawić się uczucie dławienia i ataki kaszlu.

Zaburzenia somatyzacyjne charakteryzują się wszelakimi skargami na długotrwałe schorzenia fizyczne, mające swój początek przed 30 rokiem życia, które z kolei są niewystarczająco wyjaśnione potwierdzeniami choroby bądź zranieniami i dlatego prowadzą do leczenie lub pogorszenia jakości życia. Aby mówić o tym zaburzeniu, muszą pojawić się 4 rodzaje objawów :

  • cztery rodzaje bólu (cztery różne miejsca np głowa, brzuch, plecy, stawy)
  • dwa objawy żołądkowo – jelitowe. Objawy występują też w układzie trawiennym – nudności, wzdęcia, biegunka
  • jeden objaw seksualny – oziębłość seksualna bądź dysfunkcja
  • jedne objaw pseudoneurologiczny – utrata czucia, pamięci, zaburzenia świadomości)

Hipochondria to proces chorobowy, to przekonanie o cierpieniu na poważną chorobę, mimo dowodów, że nie ma ku temu żadnych obaw. Takie osoby chorują na każdą chorobę, o której przeczytają w gazecie.

W skład zaburzeń dysocjacyjnych wchodzą:

  • amnezja dysocjacyjna
  • zaburzenia depersonalizacji
  • dysocjacyjne zaburzenia tożsamości (osobowość mnoga)

Rodzaje amnezji:

  • globalna – wszystkie elementy życia uległy zatarciu
  • wsteczna – zapomnieniu ulegają fakty bezpośrednio poprzedzające uraz
  • pourazowa- utrata pamięci zdarzeń po wypadku
  • następcza  -trudności w zapamiętywaniu nowego materiału
  • kategorialna – zacierają się wspomnienia faktów związanych z pewnym tematem
  • zlokalizowana – osoba nie pamięta niczego z danego okresu
  • selektywna – osoba zapomina tylko pewne wybrane wydarzenia z danego okresu
  • całościowa – osoba zapomina całą historię swojego życia
  • ciągła – osoba nie pamięta niczego poza określonym momentem z przeszłości

Zaburzenia obsesyjno – kompulsywne

Obsesje  to powracające myśli, które przenikają do świadomości, ciężko ich się pozbyć lub nimi kierować.

Przemyśliwania to przymus rozmyślania na określony temat, doświadczanie wątpliwości, które nie prowadzą do żadnych wniosków

Rytuały myślowe to serie czynności myślowych, które trzeba doprowadzić do końca.

Cechy obsesji:

  • niechciane
  • odrażające
  • wiążą się z depresją
  • powodują cierpienie
  • wywołują wewnętrzny opór
  • występują o tematyce agresywnej lub seksualnej

Cechy kompulsji:

  • mają charakter rytuałów
  • wywołują wewnętrzny opór
  • są celowe
  • mogą powodować zakłopotanie

Rodzaje obsesyjnych myśli:

  • lek przed zakażeniem
  • skrzywdzenie siebie lub innych
  • obsesje seksualne
  • obsesje na punkcie religii

Rodzaje obsesyjnych kompulsji:

  • czyszczenie, mycie
  • powtarzanie
  • sprawdzanie
  • liczenie

Leczenie:

-> terapia behawioralna:

  • ekspozycja (kontrolowany kontakt z czynnikiem lękotwórczym)
  • zapobieganie reakcjom
  • modelowanie

-> farmakoterapia

Byadmin

Rodzaje związków zaburzonych

  1. Związek formalny – w tym związku wygasła więź uczuciowa.. Nie decydują się na rozstanie z powodów religijnych. Nie śpią razem, zostają razem z różnych powodów, np bo rozwód negatywnie wpływa na dziecko, bo mąż kandyduje w wyborach. Takie osoby mają podział, kto za co płaci, kierują się istotą interesów. Obszar niezaspokojonych potrzeb seksualnych może być źródłem frustracji, mogą pojawić się wątpliwości bądź pokazanie dziecku ich prawdziwych relacji.
  2. Związek alergiczny tworzą go jedna bądź dwie osoby bardzo emocjonalne. Są to ludzie, którzy w wyniku odległości jaka ich dzieli darzą się uczuciem. Planują wspólne wyjazdy, są w stanie godzinami rozmawiać przez telefon. Jednakże kiedy funkcjonują razem to wybuchają, przejawem może być awersja seksualna.
  3. Związek neurotyczny – co najmniej jeden z pacjentów ujawnia pogotowie neurotyczny, źle funkcjonuje się z taka osobą
  4. Związek dysharmoniczny – pomiędzy partnerami występują zaburzone relacje interpersonalne w jednej sferze. Zaburzone relacje to różnice intelektualne, różne formy spędzania czasu. W przypadku braku komunikacji dochodzi do napięć i rozczarowań np. kobieta chce dać pieniądze na kościół, a jej mąż tego nie akceptuje, gdyż nie jest innego wyznania.
  5. Związek rywalizacyjny – partnerzy na każdym froncie decydują się na dominację, rywalizują o to, kto ma ostatnie zdanie do powiedzenia, kto podejmuje ostateczne decyzje. Wynika to z przeobrażeń społeczno-kulturowych, gdyż kobiety wcześniej były zależne od mężczyzn, po równouprawnieniu mają prawo głosu. Rywalizacja nie musi być jawna, ale też ukryta.
  6. Związek niedojrzały – źle rokuje. Są to osoby, które funkcjonują w relacji rodzic – dziecko, dziecko – dziecko. Partner oczekuje, że żona będzie dla niego rodzicem i odwrotnie. Chodzi o trudność w określaniu ról społecznych.
  7. Związek socjopatyczny – z góry narażony na niepowodzenia. Związany z patologią. Małżeństwo z osobą uzależnioną, z osobą należącą do subkultury przestępczej, czyli mąż jest sutenerem swojej żony.
  8. Związek opuszczonego gniazda – ujawnia się, gdy w grę wchodzi konflikt i brak więzi w momencie, kiedy dzieci są już na tyle duże, że same sobie radzą. Są to osoby, które nie widzą nic pozytywnego w swoim związku, narzekają, skarżą się na partnera. Nie potrafią się porozumieć ze sobą.
Byadmin

Uwarunkowania rozwoju seksualnego

Płeć to zespół cech, które w obrębie gatunku odróżniają osobniki płci męskiej i żeńskiej. Możemy mówić o czterech typach płci:

  • zewnętrznych narządów płciowych
  • fenotypowa
  • socjalna
  • psychiczna

Uwarunkowania rozwoju seksualnego:

  • prenatalne
  1. biologiczne determinanty płci
  2. stan zdrowia matki biologicznej
  3. rola tzw stresu prenatalnego, który ma wpływ na rozwój orientacji seksualnej
  4. istnienie wad wrodzonych i zaburzeń hormonalnych
  • rodzinne
  1. reakcja rodziców na płeć dziecka
  2. więzi uczuciowe z dzieckiem
  3. karmienie piersią, czynność opiekuńcze wobec dziecka jako wyraz relacji uczuciowej między matką a dzieckiem
  4. rola obojga rodziców w kreowaniu ról seksualnych
  5. relacje z rodzeństwem i innymi członkami rodziny
  6. struktura rodziny, warunki bytowe, role płciowe rodziców
  • osobowościowe
  1. fantazje erotyczne
  2. pierwsze doświadczenia seksualne
  3. doświadczenia w relacjach seksualnych
  4. doświadczenia w związkach uczuciowych
  5. zabawy seksualne w dzieciństwie
  • społeczno-kulturowe
  1. środowisko rówieśnicze
  2. stereotypy seksualne
  3. tradycja kultura
  4. oddziaływanie prasy
Byadmin

Zaburzenia orientacji seksualnej – homoseksualizm

Orientacja seksualna to stały popęd do konkretnej płci w aspekcie seksualnym i emocjonalnym. Ujawnia się przez fantazje erotyczne, dążenia i czyny służące zaspokajaniu potrzeb, aktywność seksualna oraz masturbację. Orientacja jest integralną częścią człowieka – heteroseksualizm, homoseksualizm, biseksualizm.

Orientację homoseksualną można rozpatrywać z perspektywy teorii psychoanalitycznych, teorii społecznego uczenia się oraz teorii seksuologicznych. Te pierwsze mówią o zafiksowaniu na fazie edypalnej i oralnej. Chodzi tu o nierozwiązany konflikt z dzieciństwa, który należy przepracować. Istnieje konieczność dotarcia do fazy genitalnej, gdyż tylko wtedy osoba będzie w stanie prowadzić szczęśliwe życie. stock-photo-68253979-młody-gej-paryZ kolei teoria społecznego uczenia się zakłada, że człowiek uczy się homoseksualizmu od innych osób. Uczenie się homoseksualizmu jest głównie problemem przy adopcji przez pary homoseksualne. Jednakże istotny problem teorii uczenia się polega na tym, że homoseksualiści pochodzą z rodzin heteroseksualnych, czyli wdrukowanie orientacji nie do końca jest zgodne z prawda. Jeśli chodzi o teorie seksuologiczne to główny aspekt położony jest na genetyczne i neurohormonalne źródło orientacji. Z przeprowadzonych badań nad bliźniętami jedno- i dwujajowymi wynika, że istnieje gen, który odpowiada za homoseksualizm, jednak należy pamiętać, że badania nadal trwają, więc ta kwestia nie jest jeszcze rozstrzygnięta. Działanie hormonów na płód w okresie prenatalnym ma wpływ na kształtowanie ośrodków w mózgu dotyczących popędu. Orientacja maiłaby tu zależeć od ilość androgenów docierających do płodu.

Należy pamiętać, że kształtowanie się orientacji seksualnej jest bardzo złożone, skomplikowane i długotrwałe. Istotną rolę ogrywa tu zjawisko coming-out, czyli proces ujawnienia swojej orientacji przed sobą i innymi. Chodzi tu o wyjście z symbolicznej szafy, w której znajdują się homoseksualiści. Uświadomienie homoseksualizmy ma miejsce między 23 a 26 rokiem życia. Chodzi o to, aby najpierw przyznać się przed samym sobą, a później wyjawić społeczeństwu. Proces ten pozwala na uporządkowanie relacji ja-świat.

Fazy coming-out:

  • osobista – uświadomienie sobie homoseksualizmu, które trwa przez wiele lat i przebiega bardzo burzliwie. Wiąże się z emocjami z okresu dojrzewania (13-14 rok życia) oraz reakcjami organizmu o charakterze erotycznym i pobudzeniem u osób tej samej płci. Pobudzenie nie musi być fizjologiczne, mogą to być również marzenia senne, fantazja lub pragnienia. Burzliwy przebieg wiąże się ze skomplikowanym procesem kształtowania się tożsamości. Negatywne informacje rozpowszechniane o homoseksualistach bardzo utrudniają zjawisko coming-out;images (10)
  • prywatna – ma na celu ujawnienia esie innym, sprawdzenie reakcji ludzi na taką wiadomość. Najczęściej mówi się to obcym ludziom, aby móc się wygadać, oswoić z wypowiadanymi faktami, a następnie ?zniknąć?, gdyż małe jest prawdopodobieństwo, że ponownie spotkamy te osobę. inną opcja jest informowanie o swojej orientacji innych homoseksualistów;
  • publiczna – dojście do tego momentu trwa wiele lat. Chodzi o zamknięcie wszystkiego, co się działo w poprzednich fazach. Homoseksualista jest już pogodzony ze swoją orientacją i z reguły osoby najbliższe już o tym wiedzą

Pozytywnym skutkiem coming-out jest pozbycie się obciążenia psychicznego i negatywnych uczuć związanych z trzymaniem tajemnicy, poczucia winy, wewnętrznej niespójności i wewnętrznego konfliktu. Z kolei negatywnym skutkiem jest odrzucenie, stygmatyzacja, dyskryminacja , zwolnienia z pracy, brak awansu, gwałty, molestowania, mobbing, wydziedziczenie.

Homoseksualizm nie jest chorobą tylko orientacją seksualną. Został wykreślony z listy chorób zarówno DSM-IV jak i ICD-10. Seksualizm może ulegać zmianom, ale orientacja jest cecha stałą.

Problemy jakie doświadczają homoseksualistów to nerwice, depresje, zaburzenia adaptacyjne, próby samobójcze, utrudniony kontakt w rodzinie i miejscu pracy.

Formą pomocy jest przede wszystkim psychoterapia, która polega na osiągnięciu samoakceptacji, neutralizacji poczucia winy, formowania pozytywnego obrazu Ja, oraz przezwyciężenie negatywnych relacji w rodzinie.

Byadmin

Kompleksy

Kompleks to nieświadome silne przeżycia emocjonalne. Powstają między różnicą Ja realne a Ja idealne.

65% kobiet jest niezadowolona ze swojego biustu

50% kobiet jest niezadowolona z nóg i ust

33% to niezadowolenia z orgazmu

28% niezadowolenie z budowy własnych genitaliów

Kompleks kastracyjny – objawia się lekiem przed utratą członka w wieku dziecięcym. Może ujawnić się jako lęk przed niebezpiecznymi sytuacjami, przed dominującymi kobietami.

Kompleks onanistyczny – dotyczy braku wiedzy na temat autoerotyki, czyli samogwałtu. Jest to kompleks związany z lekiem i poczuciem dyskomfortu.

Kompleks diany – charakterystyczny dla kobiet , to rodzaj zachowania, w którym kobieta pragnie zostać mężczyzną. Wiąże się to z przejęciem męskiego stylu ubioru oraz męskiego stylu bycia.

Kompleks nany – pragnienie kobiety do posiadania wielu partnerów. Wiąże się to z potrzebą niszczenia. Taka osoba potrzebuje tych partnerów do ujawnienia potrzeby niszczenia.

Kompleks amazonki – charakterystyczny dla kobiet. Podłożem jest rodzina dziewczyny, czyli dominująca matka i uległy ojciec. Na podstawie tego dziewczyna lekceważy mężczyzn. Uczy się tego, że kobieta musi górować nad mężczyznami. Wybiera mężczyzn, którzy sa podobni do jej ojca, aby móc dominować. Jednocześnie fantazjuje o typie macho. Te kobiety są zazwyczaj nieszczęśliwe.

Kompleks małego członka – powstaje u mężczyzn, którzy są niepewni swojej budowy. Mają przekonanie, że ich członek jest nieodpowiedniej długości. Wynika to z braku wiedzy na temat wzwodu, pozycji (do 5 cm jest to mikro penis, w stanie spoczynku do 2 cm). Wczesna inicjacja seksualna, niezadowolenie z pierwszego razu powoduje w wyniku braku wiedzy, że długość członka zależy od jakości stosunku.

Kompleks meduzy – występuje u facetów. Pojawia się lęk i zagrożenie przed wzrokiem kobiety. Występuje u mężczyzn, którzy są zazwyczaj gadatliwi, ale nie są w stanie podejść do kobiet i z nimi porozmawiać. Sytuacja taka ich paraliżuje.

Kompleks madonny – mężczyzna dzieli kobiety na boginie i prostytutki. Takie do których się wzdycha i takie których nie darzy się szacunkiem.